Strona główna » Referencje » Pawilon „Złotego przepychu”, Münster, Niemcy
Referencje

Pawilon „Złotego przepychu”, Münster, Niemcy

KME Germany AG & Co. KG (Niemcy)

Nowa złota era rozpoczyna się w Münster w Westfalii: w sercu miasta, na placu katedralnym (Domplatz), został niedawno wniesiony wyjątkowy pawilon pokryty złotawym metalem, którego imponująca forma i funkcjonalność mają dać szczególny wydźwięk zorganizowanej w jego wnętrzu specjalnej imprezie kulturalnej.

Wystawa zatytułowana „Złoty przepych: sztuka zdobnicza średniowiecznej Westfalii”, której gospodarzami są Miejskie Muzeum Sztuki i Historii Sztuki (LWL) oraz Diecezja Miasta Münster i Westfalski Uniwersytet Wilhelma otwarta 29 maja 2012 to pierwsza w historii kompleksowa i wieloaspektowa prezentacja tego typu. W swojej obecnej formie, pawilon daje wyraźny kontrast historycznemu centrum miasta, stanowiąc połączenie pomiędzy przestrzenią wystawienniczą muzeum i komnatą sztuki gmachu katedry. Pełniąc rolę „żyjącego warsztatu”, centrum organizacji imprez edukacyjnych poświęconych sztuce równolegle z wystawą stałą, pawilon oferuje znacznie więcej, niż można byłoby od niego oczekiwać. To wielka szkoda, że już w lipcu konieczny będzie jego demontaż.

PROJEKT

Tymczasowy pawilon służący popularyzacji sztuki to w Münster nic nowego. Pięć lat temu, pracownia Modulorbeat zaprojektowała podobny budynek na potrzeby projektu pod nazwą 2007 Skulptur Projekte, i również ten wzniesiony został bezpośrednio przy gmachu Muzeum Miejskiego. Pawilon cieszył się wielkim zainteresowaniem, i to nie tylko dzięki swojej wyjątkowej formie architektonicznej. W obydwu przypadkach, zastosowanie złotawego stopu miedzi dało bardzo interesujące, a z optycznego punktu widzenia, wyjątkowo innowacyjne możliwości rozwiązania konstrukcji elewacji, pozostając naturalnie wiernym motywom przewodnim realizowanego projektu.

Pawilon wzniesiony na potrzeby wystawy „Złoty przepych” jest wynikiem współpracy pomiędzy MSA (Akademią Architektury w Münster) oraz pracowni Modulorbeat. Zespół pod kierownictwem Marca Günnewiga i Jana Kampshoffa, składający się oryginalnie z 33 studentów tej szkoły, opracowywał różne wersje wstępne projektu konstrukcji. W końcowym etapie prac, specjalne jury postanowiło wybrać do realizacji „złotą koncepcję” budynku o kształcie gwiazdy, przypominającego w rzucie z góry stylizowany krzyż, którego elementy pionowe i niemal cała elewacja zewnętrzna, za wyjątkiem ścian szczytowych, pokryte zostały stopem miedzi złotej barwy. Dwie ściany szczytowe, które z wizualnego punktu widzenia zostały zaaranżowane w linię prostą, zostały bezszwowo oszklone. Konstrukcja posiada również z jednej strony wiatrochron, a z drugiej strony osadzoną w głębi loggię, zaś ściany szczytowe tworzące drugą oś wizualną łączą drzwi wejściowe otwierające się wprost na plac katedralny (Domplatz) oraz znajdujące się po przeciwnej stronie wyjście ewakuacyjne. Dlatego z zewnątrz budynek pawilonu posiada ekscytujący, spójny wygląd, który wzbudza zaciekawienie szczególnie dlatego, iż operuje zrozumiałym językiem, a także z uwagi na użyty do osiągnięcia tego efektu materiał.

Poszczególne części lśniącej, złotawej elewacji, przypominającej nieco miechy, wymagały zastosowania szczególnych rozwiązań produkcyjnych, które zapewnić mogła wyłącznie współpraca pomiędzy firmą zajmującą się obróbką metalu oraz pracownią projektową i architektoniczną. Nieregularny, falisty kształt, będący elementem koncepcji architektów, został stworzony szybko, tanio i bezproblemowo dzięki zastosowaniu specjalnej technologii profilowania opracowanej przez firmę wykonawczą.

Spoglądając do wnętrza budynku poprzez oszklone powierzchnie ścian szczytowych, jego prosty, wręcz surowy projekt można uznać za absolutnie naturalny i spójny. Konstrukcja nośna wykonana z litego lub krzyżowo laminowanego drewna jest kompletnie odsłonięta, co powoduje, że powierzchnie posadzek, sufitów i ścian równomiernie połyskują w sposób typowy dla drewna, a podobnie rzecz się ma w przypadku ośmiu znajdujących się we wnętrzu stołów roboczych, zmontowanych osobiście przez uczestników zespołu autorskiego na podstawie projektów Marca Günnewiga. Przy każdym stole pracować mogą cztery osoby, i każdy posiada podstawowe wyposażenie oraz osobne oświetlenie. Pozostałe elementy wyposażenia wnętrza są czarne, dzięki czemu kontrastują z jasnymi, drewnianymi powierzchniami. Uzyskany w ten sposób efekt nie tylko spowodował, że zintegrowane ze stołami przykrycia świetnie pasują do pomalowanych na czarno lamp roboczych, lecz z praktycznego punktu widzenia pozwalają także z łatwością odnajdywać nawet najmniejsze elementy wykonane z drogocennego metalu, jakie są tam poddawane obróbce. Czarne pasy materiału, zasłaniające wnętrze szafek i szuflad, stanowią nieskomplikowany odpowiednik drzwiczek, tym czasem niewielkie, lakierowane na czarno grzejniki olejowe zapewniają właściwą temperaturę.

Dzięki pomysłowemu rozwiązaniu kątów pomiędzy poszczególnymi ścianami, uzyskano bardzo inteligentny podział przestrzeni wnętrza. Każda z prostych ścian wpisujących się w główne osie pomieszczenia, które są względem siebie ustawione pod kątem prostym, styka się z krótszą ścianą, nieznacznie wychyloną na zewnątrz. W ten sposób uzyskano dodatkowe, trójkątne przestrzenie użytkowe, gdzie umieszczono rzędy kredensów i zlewów w taki sposób, by uniknąć pojawienia się stref, w których funkcjonowanie byłoby kłopotliwe. Dzięki solidnym drzwiom przesuwnym, poruszającym się na prowadnicy rolkowej, możliwe jest całkowite oddzielenie strefy warsztatowej od strefy wejścia, w której umieszczono stanowisko informacji turystycznej, dzięki czemu goście w pawilonie nie przeszkadzają odbywającym się równocześnie warsztatom i demonstracjom.

Aż do lipca, kiedy to pawilon zostanie zdemontowany, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz obserwować będzie można charakterystyczne oznaki starzenia się materiałów, z których jest wykonany. Wewnątrz, ślady na jasnej, drewnianej posadzce świadczyć będą o intensywności wykonywanej tam pracy, podczas gdy na zewnątrz, oryginalnie połyskująca złotawym odcieniem fasada niejako dojrzeje, uzyskując matowo brązowawą barwę, którą zawdzięczać będzie naturalnej oksydacji zmieniającej wygląd jej powierzchni. Co za szkoda, że tę konstrukcję trzeba będzie zdemontować, ale przynajmniej odbędzie się to bez większych trudności technicznych. Materiał wykorzystany do wykonania elewacji w stu procentach nadaje się do recyklingu, zatem już wkrótce będzie go można użyć w dowolnym innym celu.

ROZWIĄZANIE ELEWACJI

Materiał, z jakiego skonstruowana została elewacja pawilonu, czyli TECU® Gold, to efekt pracy specjalistów od miedzi z KME, jednego z wiodących, międzynarodowych producentów, dostarczającego rozwiązań technologicznych dla metalowych powierzchni elewacyjnych oraz wspomagającego konstruktorów merytorycznie w zakresie ich stosowania. Stop miedzi i aluminium, będący jednym z wielu markowych stopów TECU®, znakomicie sprawdził się w tym projekcie, zapewniając przepiękną powierzchnię zewnętrzną budynku, która idealnie wpisała się w jego kontekst tematyczny, jednocześnie będąc materiałem prostym w obróbce i w pełni nadającym się do ponownego wykorzystania, nie wspominając o legendarnej już niemal trwałości użytkowej tego materiału oraz korzyściach finansowych płynących z jego użycia.

Swoją pofalowaną strukturę elewacja wykonana z materiału TECU® Gold zawdzięcza specjalnej technologii produkcji zastosowanej przez MN Metallverarbeitung, firmę z siedzibą w Neustadt, w Holsztynie, która specjalizuje się w dedykowanych rozwiązaniach materiałowych dla stosowania metali w architekturze i projektowaniu. Opracowany i opatentowany przez nich proces pod nazwą wellTEC® uczynił z tej firmy jedno z nielicznych przedsiębiorstw obróbki materiałowej na świecie zdolnych do wytwarzania formowanych na indywidualne zamówienia profili z dowolnego, wybranego metalu konstrukcyjnego. Dzięki temu wyprodukowanie nieregularnych profili spełniających wygórowane nieraz wymagania architektów i ich koncepcji nie stanowi najmniejszego problemu.

Przestrzeń użytkowa: ok. 95 m2

Elewacja metalowa: ok. 145 m2

Profil elewacji:
wellTEC® SZ-25/50’

Obróbka metalu:
MN Metallverarbeitung Neustadt GmbH, Neustadt (Niemcy)

Obróbka budowlana:
Schabos GmbH, Nordwalde (Niemcy)

Materiały budowlane:
drewno z drzew iglastych 40 m3; beton 10m3

Konstrukcja drewniana:
H.Schoster GmbH & Co. KG, Münster (Niemcy)

Armatura okienna:
Niggemann GmbH + Co. KG, Münster (Niemcy)

Armatura drzwiowa:
Tischlerei Wieskötter GmbH & Co. KG., Senden (Niemcy)

Konstrukcja betonowa:
Bauunternehmung Herbort, Münster, (Niemcy)

 

Share: 

Budynek

Właściciel: 
Miejskie Muzeum Sztuki i Historii Sztuki (LWL) w Münster (Niemcy)
Zakończenie budowy: 
2012
Country: 
Niemcy
Miejscowość: 
Münster
Ulica: 
Domplatz
Lokalizacja: 

Kategorie

Zastosowanie: 
Fasady/panele
Rodzaj budynku: 
Obiekty kulturalne.
Zastosowanie miedzi: 
Imitacja złota (stop Cu-Al)
Obiekt: 
Nowość

Architekt

Name, office: 
Modulorbeat Ambitious Urbanists & Planners, Münster (Niemcy), we współpracy ze studentami MSA | Akademii Architektury w Münster

Wykonawca

Nazwa: 
Führer Kosch Jürges, Prof. dr inż. Thomas Jürges, Aachen (Niemcy)

Dalsze korzystanie z serwisu wymaga zgody użytkownika na korzystanie z plików cookies. Więcej informacji patrz link.

AKCEPTUJĘ