Strona główna » Referencje » Muzeum Dom Lenbacha, Monachium, Niemcy
Referencje

Muzeum Dom Lenbacha, Monachium, Niemcy

Architekci Foster&Partners objaśniają jeden ze swoich ważniejszych projektów, polegający na przekształceniu doznań osób zwiedzających monachijskie Muzeum Dom Lenbacha, gdzie architektoniczna interwencja w postaci złotego stopu miedzi podkreśla charakterystyczny kolor ochry fasad oryginalnego budynku.

Zabytkowy budynek Muzeum jest pieczołowicie odrestaurowany, a przestrzenie wystawowe zostały powiększone o spektakularne nowe skrzydło. W toku przebudowy, oprócz radykalnej poprawy wskaźników efektywności środowiskowej budynku, powstało nowe wejście i pomieszczenia usługowe, jak restauracja, taras, zaplecze edukacyjne oraz efektowne atrium na pełną wysokość budynku, gdzie stare łączy się z nowym.

Muzeum, zbudowane w r. 1891, jako studio i willa dla artysty Franza von Lenbacha – Muzeum Dom Lenbacha, było stopniowo rozbudowywane w ciągu ubiegłego wieku. Budynek wymagał jednak renowacji i nie posiadał zaplecza mogącego zaspokajać potrzeby rosnącej liczby zwiedzających ok. 280 000 rocznie. Przez ponowne zdefiniowanie komunikacji w całym obiekcie, projekt przekształcił skomplikowany ciąg pomieszczeń poświęconych różnym okresom w jednolite, czytelne muzeum dostępne i otwarte dla wszystkich.

Dopełniająca interwencja architektoniczna z użyciem stopu miedzi

W trakcie usuwania zbędnych nawarstwień z przeszłości została rozebrana dobudowa z r. 1972 odsłaniając ścianę oryginalnej willi, która została pieczołowicie odrestaurowana tynkiem w kolorze ochry. Pawilon nowej galerii, mieszczący dwa poziomy przestrzeni wystawowych, połączył wzdłuż ulicy Ryszarda Wagnera różne zabytkowe elementy. Nowy budynek jest zamierzony jako "szkatułka na klejnoty", która ma pomieścić skarby galerii. Jego elewacja jest pokryta metalowymi rurami ze stopu miedzi i aluminium, a ich kolor i forma są tak zaprojektowane, aby dopełniały fasady willi o intensywnym odcieniu ochry i bogatej fakturze.

We wnętrzu nowego budynku, w ciągu kameralnych galerii jest eksponowana, ciesząca się międzynarodową sławą kolekcja obrazów ugrupowania ekspresjonistów "Błękitny Jeździec" z początku dwudziestego wieku, będąca reminiscencją domowej skali ich oryginalnej aranżacji w willi Lenbacha. Ponieważ wiele z tych prac było malowanych w plenerze, w galeriach górnej kondygnacji celowo wprowadzono rozproszone światło dzienne, aby stworzyć dla nich optymalne warunki ekspozycji.

Nowe wejście, przylegające do restauracji jest dostępne z nowego, urządzonego zielenią placu po wschodniej stronie muzeum – to posunięcie pozwoliło odzyskać ogród na dziedzińcu i zmienić go z publicznej drogi dla pieszych w spokojną przestrzeń dla odwiedzających muzeum. Restauracja jest czynna poza godzinami otwarcia muzeum i posiada stoliki także na zewnątrz, ożywiając w ten sposób pobliskie ulice i przyciągając nowych zwiedzających do galerii.

Nowym sercem budynku jest spektakularne, oświetlone z góry atrium z kasą biletową i punktem informacyjnym, dojściem do nowej sali wystaw czasowych na parterze i schodami wspornikowymi prowadzącymi do galerii na górnej kondygnacji. Atrium klarownie łączy nowe ze starym; jego wnętrze o imponującej kubaturze obejmuje zewnętrzną ścianę oryginalnej willi w kolorze ochry a jego skala jest przystosowana do przyjęcia wielkoskalowych dzieł sztuki. Muzeum zamówiło u artysty Olafura Eliassona szczególną pracę zatytułowaną "Wirbelwerk"(Trąba powietrzna). W dzień światło słoneczne pada na białe ściany przez długie, smukłe otwory na poziomie dachu a poziome żaluzje rzucają w pomieszczeniu zmieniające się desenie światła i cienia.

We wnętrzu foyer zwisa połyskujące dzieło Olafura Eliassona "Wirbelwerk" odzwierciedlające kolory malarstwa grupy "Błękitnego Rycerza".

Jednym z głównych celów przedsięwzięcia, oprócz remontu konstrukcji istniejących budynków, była radykalna poprawa efektywności środowiskowej muzeum. Zainstalowano system wodnego ogrzewania i chłodzenia podłogowego zużywający znacznie mniej energii niż ogrzewanie nawiewne, co w kontekście galerii jest rozwiązaniem innowacyjnym. Wprowadzono także zbieranie i wykorzystanie wody deszczowej, a instalację oświetleniową wymieniono na system energooszczędny.

Projektowanie elewacji

Pionowe, cylindryczne elementy o średnicy 10 cm i wysokości około 4 m wykonane z blachy ze złotego stopu miedzi są wyróżniającą cechą elewacji południowej dobudowy. Powierzchnia fasady za nimi jest pokryta wklęsłymi panelami z blachy z tego samego złotego stopu miedzi. Zachodnia elewacja budynku, wzdłuż ulicy Ryszarda Wagnera, dostarcza szczególnie fascynującego widoku, w jaki sposób ta metalowa fasada współbrzmi z konstrukcją budynku. Cylindryczne elementy podkreślają nowe części budynku, podczas gdy część oparta na zasadniczej, historycznej konstrukcji jest pokryta wklęsłymi złotymi panelami a istniejące struktury, które zostały wkomponowane w nowy budynek są pokryte płaską blachą. 

Share: 

Budynek

Właściciel: 
Lenbachhaus Museum
Zakończenie budowy: 
2013
Country: 
Niemcy
Kod pocztowy: 
80333
Miejscowość: 
München
Ulica: 
Luisenstraße 33
Lokalizacja: 

Kategorie

Zastosowanie: 
Fasada
Rodzaj budynku: 
Obiekty kulturalne.
Zastosowanie miedzi: 
Imitacja złota (stop Cu-Al)
Obiekt: 
Modernizacja

Architekt

Name, office: 
Foster & Partners

Wykonawca

Adres: 
Copper Product: TECU Gold

Konkursy

Edycja: 
2015

Znajdź więcej

Kazimierz Zakrzewski

Dalsze korzystanie z serwisu wymaga zgody użytkownika na korzystanie z plików cookies. Więcej informacji patrz link.

AKCEPTUJĘ