Strona główna » Artykuły prasowe » EWOLUUJĄCA POWIERZCHNIA MIEDZI I JEJ STOPÓW W ARCHITEKTURZE
Artykuły prasowe

EWOLUUJĄCA POWIERZCHNIA MIEDZI I JEJ STOPÓW W ARCHITEKTURZE

EIM

Tworzenie się naturalnej patyny jest jedną z unikalnych cech miedzi i jej stopów, która wykorzystywana jest w architekturze.

Tworzenie się naturalnej patyny jest jedną z unikalnych cech miedzi. Wystawiona na działanie czynników atmosferycznych miedź tworzy z czasem warstwę ochronnej patyny, która czyni ją odporną na wpływy atmosferyczne i trwałą na wiele pokoleń.

Wygląd miedzi i jej stopów – takich jak mosiądz – zależy w znacznym stopniu od sposobu, w jaki tworzy się warstwa ochronnej patyny, jej grubości i składu chemicznego. Wyniki badań naukowych potwierdzają , że stopień i szybkość zmian powierzchni zależą przede wszystkim od:

• jakości powietrza i warunków atmosferycznych: stężenie zanieczyszczeń  w powietrzu, osadzanie się cząstek i przeważające warunki pogodowe mają znaczny wpływ na skład patyny,

• odległości od morza: materiały znajdujące się w miejscach narażonych na bryzgi wody morskiej szybko pokrywają się patyną w odcieniu zielonym, podczas gdy  na materiałach umieszczonych
w środowisku miejskim tworzy się patyna w odcieniu ciemnobrązowym,

• składu stopu,

• nachylenia i orientacji powierzchni.

Zmiany są powolne, stopniowe i niezupełnie przewidywalne – podobnie jak pogoda, która  z kolei jest czynnikiem odpowiadającym za ciągłe przemiany miedzi.  Skład chemiczny i ochronne właściwości patyny są zdeterminowane głównie przez koncentrację dominujących zanieczyszczeń w powietrzu i warunki środowiskowe. Oddziaływanie patyny z lokalnymi warunkami atmosferycznymi określa wygląd powierzchni oraz to, jak zmienia się ona z upływem czasu.

Miedź

W ciągu kilku dni ekspozycji na warunki atmosferyczne, powierzchnia zaczyna utleniać się, zmieniając barwę na kasztanowo brązową, która w przeciągu kilku lat stopniowo ciemnieje, a później może przybierać postać typowej, zielonej patyny.

Brąz

Stop miedzi i cyny. Początkowo ciepła, czerwonawobrązowa powierzchnia zmienia się w charakterystyczny sposób pod wpływem czynników atmosferycznych. Brązowo-czerwona oksydacja powierzchni, o brązowo-szarym odcieniu, jest typowa dla tego stopu. Materiał następnie stopniowo zmienia barwę na ciemnobrązowy antracyt, a późniejsza zielona patyna tworzy się znacznie wolniej niż na czystej miedzi.

Złoty stop miedzi

Materiał w kolorze złota jest stopem miedzi z aluminium i cynkiem, który jest bardzo stabilny.
W oddziaływaniu ze środowiskiem zachowuje się odmiennie od czystej miedzi, ponieważ posiada cienką warstwę ochronną tlenku powstającą w produkcji, zawierającą wszystkie trzy pierwiastki stopowe. Dzięki temu powierzchnia zachowuje swój złoty kolor bez ograniczenia w czasie i tylko traci nieco ze swego blasku w miarę pogrubiania się warstwy tlenku pod wpływem czynników zewnętrznych, przybierając matowo-złoty wygląd.

Mosiądz

Mosiądz jest stopem miedzi i cynku, o początkowo charakterystycznym złoto-żółtym kolorze. Powierzchnia wystawiona na działanie czynników atmosferycznych, zaczyna ciemnieć w ciągu tygodni może zmienić barwę na ciemnobrązową zaledwie w przeciągu roku. Powierzchnia, początkowo lśniąca, stopniowo matowieje. Na ogół starsze pionowe powierzchnie pozostają ciemnobrązowe, 
a niebieska/zielona patyna może, w końcowym efekcie, powstawać na dachach i innych powierzchniach, gdzie woda deszczowa utrzymuje się dłużej.

Powyższe fotografie, wykonane w odstępie około 3 lat, ukazują zmiany wyglądu mosiądzu zachodzące z upływem czasu pod wpływem środowiska.

Załącznik: 
Share: 
EWOLUUJĄCA POWIERZCHNIA MIEDZI I JEJ STOPÓW W ARCHITEKTURZEFasada w 2011 rokuFasada w 2011 rokuFasda w 2017 roku

Dalsze korzystanie z serwisu wymaga zgody użytkownika na korzystanie z plików cookies. Więcej informacji patrz link.

AKCEPTUJĘ