Artykuły prasowe

Jak ewoluuje powierzchnia miedzi i jej stopów

Nowa funkcja naszej strony internetowej ukazuje ewolucję powierzchni miedzi i jej stopów na budynkach położonych w różnych miejscach w całej Europie.

Wytwarzanie naturalnej patyny jest jedną z unikalnych cech miedzi: miedź, wystawiona na działanie czynników atmosferycznych, tworzy z czasem warstwę ochronnej patyny, która czyni ją odporną na wpływy atmosferyczne i trwałą na wiele pokoleń.

Zmiany są stopniowe i niezupełnie przewidywalne – podobnie jak pogoda, która z kolei jest czynnikiem odpowiadającym za ciągłe przemiany miedzi. Skład chemiczny i ochronne właściwości patyny są zdeterminowane głównie przez koncentrację dominujących zanieczyszczeń w powietrzu i warunki środowiskowe. Oddziaływanie patyny z lokalnymi warunkami atmosferycznymi określa wygląd powierzchni oraz to, jak zmienia się ona z upływem czasu.

Typowy przebieg zmian wyglądu powierzchni miedzi i stopów miedzi stosownych w architekturze

Miedź – w ciągu kilku dni ekspozycji na warunki atmosferyczne, powierzchnia zaczyna utleniać się, zmieniając barwę na kasztanowo brązową, która w przeciągu kilku lat stopniowo ciemnieje, a później może przyjąć postać typowej, zielonej patyny.
Mosiądz – stop miedzi i cynku. Powierzchnia, najpierw lśniąca, zmienia się stopniowo: od początkowego zmatowienia do zielonkawo-brązowej, która następnie przybiera barwę szarobrązową, a później przechodzi w ciemny brąz/antracyt. Powierzchnie nachylone mogą pokrywać się patyną podobną do powstającej na czystej miedzi, lecz wyraźnie odróżnialną.
Brąz – stop miedzi i cyny. Początkowo ciepła, czerwonawobrązowa powierzchnia zmienia się w charakterystyczny sposób pod wpływem czynników atmosferycznych. Brązowa oksydacja, o brązowo-szarym odcieniu, jest typowa dla tego stopu; materiał następnie stopniowo zmienia barwę poprzez ciemnobrązową na antracytową – późniejsza patyna tworzy się znacznie wolniej niż na czystej miedzi.
Złoty stop miedzi – materiał w kolorze złota jest stopem miedzi z aluminium i cynkiem, jest bardzo stabilny i przez długi czas zachowuje złoty odcień. W oddziaływaniu ze środowiskiem zachowuje się odmiennie od czystej miedzi, ponieważ posiada cienką warstwę ochronną tlenku, zawierającą wszystkie trzy pierwiastki stopowe. Dzięki temu powierzchnia zachowuje swój złoty kolor bez ograniczenia w czasie i tylko traci nieco ze swego blasku w miarę pogrubiania się warstwy tlenku pod wpływem czynników zewnętrznych, przybierając matowo-złoty wygląd.

Nowa funkcja naszej strony internetowej ukazuje ewolucję powierzchni miedzi i jej stopów na budynkach położonych w różnych miejscach w całej Europie. Aby zobaczyć jak budynki zmieniają się przejdź do Referencje i kliknij na filtr „ewolucja powierzchni” lub kliknij tutaj: Surface Evolution

 

Share: 
Jak ewoluuje powierzchnia miedzi i jej stopówJak ewoluuje powierzchnia miedzi i jej stopów

Dalsze korzystanie z serwisu wymaga zgody użytkownika na korzystanie z plików cookies. Więcej informacji patrz link.

AKCEPTUJĘ