Άρθρα

Χαλκός και Αειφόρος Ανάπτυξη σε Αστικό Περιβάλλον

Θεόδωρος Σωτήριος Τούντας Αρχιτέκτων Μηχανικός Ενεργειακός μελετητής, Esperto CasaClima Junior www.fuv.gr - fuv@fuv.gr

Η αξία του χαλκού στην ανακατασκευή διαμερισμάτων σε περιοχή της Αθήνας είναι πολύτιμη καθώς αποτελεί ένα από τα βασικά υλικά που μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και τους όρους του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Περιβάλλον - Αειφόρος Ανάπτυξη». Στο άρθρο που ακολουθεί ο αρχιτέκτονας κ. Θεόδωρος Σωτήριος Τούντας μας παρουσιάζει την ενεργει-ακή αναβάθμιση των διαμερισμάτων της Αθήνας και πως αυτή περνά μέσα και από το αιώνιο μέταλλο.

Κι Όμως Υπάρχει Φως στην Κατασκευή!
 
Φαίνεται να το έχουμε πάρει όλοι απόφαση πια ότι αυτό που ζούμε δεν είναι μια παροδική περίοδος κρίσης αλλά ένας δρόμος προσαρμογής σε ένα νέο τρόπο ζωής. Δεν υπάρχει πια κανένας που να τρέφει την ελπίδα της επιστροφής στους όγκους της παλιάς οικοδομικής δραστηριότητας. Τουλάχιστον όχι για τα επόμενα δέκα χρόνια.
 
Οπότε που είναι το φως στην κατασκευή;
 
Εδώ θα πρέπει να αναλύσουμε τον όρο κατασκευή. Πρέπει να καταλάβουμε ότι κατασκευή δεν είναι μόνο ένα νέο κτίριο, ή πολυκατοικία ή μια αντιπαροχή αλλά είναι η χρήση της ύλης σύμφωνα με τους κανόνες της τέχνης και της επιστήμης. Η ύλη φθείρεται, έχει ανάγκη από συντήρηση ή και αντικατάσταση. Όσο οι άνθρωποι θα ζούνε μέσα σε δομημένους χώρους, τόσο θα υπάρχει η ανάγκη της κατασκευής.
 
Παράλληλα, πέρασαν οι εποχές όπου η ύλη εξυπηρετούσε την αισθητική μας ματαιοδοξία και ξοδεύονταν αστρονομικά ποσά σε αγορές πλακιδίων, ειδών υγιεινής, πόμολα, κουρτίνες κλπ. Σήμερα, το κάθε κόστος επιλέγεται με βάση την πρακτική και οικονομική απολαβή που θα μας προσφέρει. Κάθε οικονομική κίνηση γίνεται με βάση τον απλό υπολογισμό εσόδων-εξό-δων και τον χρόνο απόσβεσης.
 
Αυτός ο νέος τρόπος αντιμετώπισης της κατασκευής χαρακτηρίζεται από το κριτήριο της αποδοτικότητας και έρχεται σε αντίθεση με τον παλαιό τρόπο που χαρακτηριζόταν από την σπατάλη. Έτσι ανοίγονται νέοι ορίζοντες στην κατασκευή.
 
Στην Αθήνα ζούμε σε ένα αστικό περιβάλλον που ξεκίνησε να οικοδομείται σε μεγάλη κλίμακα από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Δηλαδή οι παλαιότερες κατοικίες δεν ξεπερνούν τα 60 χρόνια. Ζούμε στην αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης κι όμως θεωρούμε ως παλιά τα κτίρια των 60 ετών. Υπάρχουν ακόμα άν-θρωποι που ξηλώνουν τα μάρμαρα για να βάλουν φτηνιάρικα πλακίδια για να ξετινάξουν από πάνω τους το «παλιό». Αυτό όμως είναι ένα πρόβλημα ιστορικό και πολιτισμικό.
 
Σε αυτά τα «παλιά» κτίρια, τις πρώτες πολυκατοικίες (unité d’habitation) της Αθήνας, η έλλειψη συντήρη-σης αλλά και συνεννόησης μεταξύ των ιδιοκτητών έχει δημιουργήσει ένα τοπίο εγκατάλειψης και αποσύνθεσης. Σε αντίθεση για παράδειγμα στην Ιαπωνία, ξύλινα κτίρια 100 ετών και πάνω φαίνονται να χτίστηκαν χθες γιατί συντηρούνται.
 
Η έννοια της συντήρησης, ανακατασκευής ή αναδόμησης των παλιών κτιρίων μέχρι σήμερα, ταυτίστηκε με την επιφανειακή ανακαίνιση. Η αλλαγή χρωμάτων και ντουλαπιών κουζίνας έγινε τηλεοπτική μόδα και η κύρια συνεισφορά της ανακαίνισης ήταν καθαρά σε ψυχολογικό και αισθητικό επίπεδο. Όχι ότι το αισθητικό κομμάτι θα πρέπει να παραμελείται αλλά δεν πρέ-πει να υπερβαίνει σε σημαντικότητα το λειτουργικό και χρηστικό.
 
Η σημερινή πραγματικότητα είναι ότι σε αυτά τα «παλιά» κτίρια ζει το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων αυτής της πόλης και πλέον δημιουργείται μια τεράστια αγορά γύρω από την ανακαίνιση-αναβάθμιση κατοικιών, η οποία εξελίσσεται όλο και πιο γρήγορα.
 
Πράγματι, πολλοί είναι οι κατασκευαστές που κάποτε έκαναν πολυκατοικίες με το κιλό και τώρα ασχολούνται με την θέση της λεκάνης σε ένα λουτρό μιας κατοικίας του ‘65. Κάποιοι ίσως δούνε υποτιμητικά αυτή την σκηνή, αλλά αναλώνονται στο δέντρο και δεν βλέπουν το δάσος.
 
Η ανάγκη επιδιόρθωσης και συντήρησης των υπαρχόντων κατοικιών θα δώσει δίνει τροφή στην κατασκευή για τα επόμενα χρόνια. Η νέα αγορά όμως είναι πιο δύσκολη, δεν μπορεί να την κάνει ο καθένας και απαιτεί πολύ περισσότερη προσοχή από την εύκολη κατασκευή της εποχής της αντιπαροχής.
 
Βασικό χαρακτηριστικό σε αυτή τη νέα αγορά είναι οι παράγοντες που αλληλεπιδρούν. Παλιότερα, τα συνεργεία δεν έρχονταν σε επαφή με τους τελικούς ιδιοκτήτες των σπιτιών αλλά με τον εκάστοτε κατασκευαστή και είχαν μια ελευθερία κίνησης τόσο στο κομμάτι του τρόπου εργασίας όσο και στην επιλογή των υλικών, που πολλές φορές εξαρτιόνταν μόνο από το κόστος αγοράς τους.
 
Σήμερα, το κάθε συνεργείο δέχεται στενά μαρκαρίσματα και ελέγχους από τον ιδιοκτήτη που ζει στο σπίτι του, το «πονά» περισσότερο από τον καθένα και προκειμένου να πετύχει την βέλτιστη ποιότητα προτιμά να ανεβάσει το κόστος στην προμήθεια των υλικών. Για παράδειγμα, η χρήση του χαλκού στις υδραυλικές εγκαταστάσεις αποτελεί μονόδρομο για μια ποιοτική κατασκευή καθώς τον χαλκό ως υλικό, δεν μπορεί να τον ανταγωνιστεί κανένα άλλο συνθετικό υλικό. Ο χαλκός είναι ένα υλικό που δεν χρειάζεται συντήρηση αποφέροντας οικονομικά οφέλη, ενώ το γεγονός ότι είναι 100% ανακυκλώσιμος τον καθιστά αναντικατάστατο και φιλικό προς το περιβάλλον.
 
Όμως το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό σε αυτή την νέα αγορά είναι πως τα παλιά σπίτια είναι «ενεργειακά σουρωτήρια». Συγκεκριμένα το κόστος θέρμανσης για 2 μήνες χειμώνα στην Ελλάδα, είναι τριπλάσιο από 9 μήνες χειμώνα στην Φιλανδία. Εδώ έρχεται το κομμάτι εσόδων-εξόδων και χρόνου απόσβεσης κάθε οικοδομικής εργασίας.
 
Η «ενεργειακή αναβάθμιση» είναι ο μοχλός που θα δώσει κίνηση την οικοδομική δραστηριότητα από εδώ και στο εξής! Και αυτό γιατί τα αποτελέσματά της θα είναι χειροπιαστά. Μια κατοικία που αναβαθμίζεται ενεργειακά θα πρέπει από την επόμενη στιγμή να προσφέρει την υπολογισμένη εξοικονόμηση στον ιδιοκτήτη. Ήδη στην υπόλοιπη Ευρώπη το ενεργειακή πιστοποιητικό αποτελεί εργαλείο μέτρησης και σύγκρισης της αξίας των ακινήτων. Όπως η αξία ενός αυτοκινήτου επηρεάζεται από την κατανάλωσή του ανά χιλιόμετρο, έτσι και η κατοικία χαρακτηρίζεται από την κατανάλωση της ενέργειας ανά τετραγωνικό μέτρο (Kwh/m²).
 
Σε αυτό το κομμάτι όμως απαιτείται προσοχή και σοβαρή αντιμετώπιση καθώς τα αποτελέσματα είναι μετρημένα. Δεν αρκεί ένα συνεργείο από εμπειροτέχνες να προσφέρει τα θεμιτά αποτελέσματα ή ένας οποιοσδήποτε μηχανικός να καθοδηγήσει μια κατασκευή. Και αυτό γιατί όσα χρόνια και να έχει κάποιος στην πλάτη του δεν σημαίνει ότι αυτά που ήξερε και εφάρμοζε κατά συρροή είναι σωστά.
 
Απλό παράδειγμα η εγκληματική συνήθεια της τοποθέτησης υδρορροών στις κολώνες των πολυκατοικιών ή η τοποθέτηση συρόμενων κουφωμάτων για την εξοικονόμηση χώρου. Στην πρώτη περίπτωση το έγκλημα είναι δομικόστατικό, ενώ στην δεύτερη ενεργειακό.
 
Η ενεργειακή αναβάθμιση οφείλει να καθοδηγείται και να χαράζεται από ειδικούς που γνωρίζουν τον Κανονισμό Ενεργειακής Απόδοσης (ΚΕΝΑΚ) και εδώ δίνεται μια νέα δυνατότητα στους παράγοντες της κατασκευής (εργοδότης- μηχανικός-συνεργείο) να συ-νεργαστούν με τρόπο που δεν έχει προηγούμενο στα Ελληνικά δεδομένα.
 
 Τα συνεργεία οφείλουν να ζητάνε την συμβολή των κατάλληλων μηχανικών οι οποίοι με την σειρά τους οφείλουν να γνωρίζουν την κατασκευή και τα προβλήματα της, να μπορούν να ακούσουν την εμπειρία των συνεργείων και με την τεχνογνωσία τους να συνθέσουν και να προτείνουν τις κατάλληλες λύσεις. Τέλος ο εργοδότης θα πρέπει να αναζητήσει την πα-ραπάνω φόρμουλα συνεργασίας η οποία εγγυάται το μέγιστο όφελος για την ιδιοκτησία του.
Μοιραστείτε το!: 
Χαλκός και Αειφόρος Ανάπτυξη σε Αστικό ΠεριβάλλονΤο διαμέρισμα μετά την ενεργειακή αναβάθμιση.Το διαμέρισμα πριν την ενεργειακή αναβάθμιση.Το μπάνιο πριν την ενεργειακή αναβάθμιση.Το μπάνιο μετά την ενεργειακή αναβάθμιση.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. Find out more by following this link.

Accept